Een design sprint, als je er nog nooit een hebt meegemaakt, is een week waarin een klein team één grote vraag over een product neemt, een ruwe versie van een antwoord bouwt en die op de laatste dag aan echte mensen voorlegt. Sprints belanden meestal op een van twee stapels. Sommige veranderen wat een bedrijf het jaar erna bouwt. De rest levert een gepolijst klikbaar prototype op, een mock-up waar je doorheen kunt tikken alsof hij echt is, een muur vol post-its en een gevoel van vooruitgang dat drie weken later weg is.
In mijn ervaring zit het verschil zelden in hoe goed de week zelf verloopt. Meestal is het iets wat besloten werd voordat de week begon, of iets wat bleef liggen nadat hij was afgelopen. Dit zijn de dingen die het waard zijn om te checken.
De vraag is alles
Een sprint beantwoordt precies één vraag. Als je die niet op één regel kunt schrijven, waaiert de week uit tot een brainstorm, en dat is iets anders en veel minder nuttig.
Waar het misgaat, is een vraag die eigenlijk een beslissing is die iemand al heeft genomen. "Hoe moeten we de nieuwe onboarding ontwerpen?" is geen sprintvraag. Die gaat uit van een nieuwe onboarding, gaat ervan uit dat onboarding het probleem is, en nodigt uit tot vijf dagen werk dat een conclusie bevestigt die ergens anders al is getrokken.
Een echte sprintvraag is ongemakkelijk om op te schrijven, omdat je door hem op te schrijven toegeeft dat het antwoord nee kan zijn. "Vertrouwen mensen ons genoeg om in hun eerste sessie hun bankrekening te koppelen?" is een sprintvraag. Er bestaat een versie van de week die eindigt met nee als antwoord, en die versie is geen mislukking.
Maak hem zo klein dat je hem aan iemand kunt voorleggen
De tweede helft van een goede vraag is dat je hem in vijf dagen kunt testen met een prototype dat één designer kan bouwen. "Moeten we de Duitse markt op" is een strategievraag, te groot voor een sprint. "Zou een Duitse kleine ondernemer ons op het eerste scherm zijn btw-nummer geven" kun je op woensdag als prototype hebben.
De neiging om de vraag groter te maken is sterk, omdat grotere vragen de week meer waard lijken. Het werkt andersom. Grote vragen leveren vage antwoorden op, en een vaag antwoord na vijf dagen tijd van zes mensen is de duurste uitkomst die er is.
Schrijf de vraag op als weddenschap
Een handige test: kun je de vraag formuleren als een weddenschap met een kans waar je echt op zou inzetten? "Ik denk dat zeven van de tien kleine ondernemers op het eerste scherm hun btw-nummer geven" is een weddenschap. "Ik denk dat de onboarding beter kan" is dat niet.
Mensen een getal laten noemen voordat de week begint, doet twee nuttige dingen. Het laat zien dat de groep het oneens is, vaak enorm, en dat wil je op maandag weten in plaats van op vrijdag. En het maakt de uitkomst leesbaar: als je zeven zei en er twee kreeg, kan niemand dat wegpraten als "het ging best goed, met een paar verbeterpunten", en zo sterven bevindingen uit een sprint meestal.
Wie er in de ruimte zit, bepaalt of er daarna iets gebeurt
Dit is het deel dat de meeste verslagen van sprints onderschatten. Een sprint levert geen beslissing op. Hij levert bewijs op, en bewijs heeft iemand nodig die er iets mee kan doen.
Als degene die over de roadmap gaat, het plan voor wat er als volgende wordt gebouwd en in welke volgorde, niet in de ruimte zit, wordt de uitkomst van de sprint een presentatie. Presentaties worden ingepland, dan verzet, en tegen de tijd dat ze plaatsvinden moet de context helemaal opnieuw worden opgebouwd voor iemand die geen enkele gebruiker heeft zien worstelen. De overtuiging die er in de ruimte was, overleeft die vertaling niet.
Ik zie dit inmiddels als voorwaarde, niet als voorkeur. Als degene die beslist zich niet kan vastleggen op de eerste dag en de testdag, wordt de sprint verschoven. Een sprint zonder die persoon is onderzoek, en onderzoek is prima, maar dan moet het ook onderzoek heten en zo begroot worden.
De engineer is er niet om te bouwen
De andere persoon die mensen weglaten is een engineer, meestal met als argument dat er nog niets te bouwen valt. Dat begrijpt verkeerd waar die persoon voor is.
Een engineer in de ruimte vertelt je op maandag, en snel, dat wat je aan het schetsen bent afhangt van data die het systeem niet heeft. Dat is geen dwarsliggen, het is een van de nuttigste dingen die je die week kunt horen, en het op maandag horen kost niets, terwijl het drie weken later horen de hele sprint kost.
Vijf mensen, slecht gekozen, vertellen je niets
Het aantal is niet het moeilijke deel. Vijf is meestal genoeg (opent in een nieuw tabblad), omdat elke extra persoon vooral herhaalt wat de eerste paar je al lieten zien. Wie die vijf zijn, daar gaan sprints de mist in.
Het gaat mis als je mensen werft die makkelijk te bereiken zijn, en dat zijn meestal bestaande klanten die het product al begrijpen, of collega's, of een panel dat dit voor zijn beroep doet. Alle drie zijn niet representatief, en wel in dezelfde richting: ze zijn geduldiger en vaardiger dan de persoon voor wie je eigenlijk ontwerpt.
Als de vraag over een nieuwe doelgroep gaat, moeten de vijf uit die doelgroep komen, en ze vinden duurt langer dan de sprint zelf. Dat is een argument om een week voor de sprint met werven te beginnen, niet om de lat lager te leggen. Vijf mensen kunnen moeiteloos door een flow heen gaan en je niets leren, omdat geen van hen de persoon was voor wie de flow bedoeld was.
Het prototype hoort gênant te zijn
De meest gebruikelijke manier om de donderdag te verspillen is het prototype goed maken. Echte knoppen, echte teksten, elk scherm voor elke situatie, allemaal gepolijst door iemand die goed is in polijsten.
Niets daarvan verandert wat je op vrijdag leert. Vijf mensen die elk een kwartier naar een flow kijken, letten niet op je witruimte. Ze merken wel dat ze niet begrijpen waar het product voor is, en dat hadden ze bij grijze blokken net zo goed gemerkt.
Erger nog, een gepolijst prototype schept verzonken kosten: moeite die al is gestoken, en die mensen daarna het gevoel hebben te moeten verdedigen. Ik denk dat een team dat een dag heeft besteed om iets er af te laten zien, minder bereid is te horen dat het fout is, en een sprint waarvan de hele waarde zit in de bereidheid om te horen dat het fout is, kan zich dat niet veroorloven.
Bouw het minste dat iemand de taak laat proberen. Als het alleen werkt op precies het pad dat je wilt testen, is dat geen compromis, het is precies de juiste hoeveelheid prototype.
Vrijdag is niet het einde
Het grootste verschil dat ik heb gezien tussen sprints die ertoe deden en sprints die dat niet deden, was wat er al was ingepland voordat de week begon.
Bij de sprints die ertoe deden, stond er op de dinsdag erna een afspraak met de eigenaar van de roadmap, en de uitkomst van de sprint ging daar in als aanbeveling met een voorgestelde volgende stap. Geen samenvatting van wat er gebeurd was, maar een aanbeveling, met een concrete beslissing die werd gevraagd.
Bij de sprints die dat niet deden, eindigde vrijdag met echte energie, een digitaal whiteboard vol notities en het voornemen om alles uit te werken. Het verslag zou altijd volgende week komen, en volgende week had altijd zijn eigen noodgevallen.
Schrijf de aanbeveling voordat je de resultaten hebt
Een gewoonte die helpt: schrijf op woensdag een eerste versie van beide aanbevelingen. Een voor als het antwoord ja is, een voor als het antwoord nee is. Allebei één pagina, allebei met een volgende stap, en allebei klaar om te versturen.
Het kost een uur, het haalt de schrijfklus aan het eind van de week weg die er nooit van komt, en het dwingt de groep om vroeg onder ogen te zien wat een nee eigenlijk zou betekenen. Soms ontdekt het team op woensdag dat het geen plan heeft voor een nee, en dat is goed om te weten zolang er nog tijd is om de vraag te veranderen.
Kijken is een vaardigheid, en de meeste groepen zijn er slecht in
De observatiehelft van vrijdag wordt behandeld als formaliteit: iedereen belt in, de helft blijft doorwerken, en de notities zijn wat de facilitator zich herinnert.
Twee gewoontes lossen het meeste op. Geef elke observator één ding om op te letten in plaats van "maak aantekeningen", zodat de een bijhoudt waar handen aarzelen, een ander bijhoudt wat mensen hardop zeggen tegenover wat ze doen, en weer een ander alleen letterlijke citaten opschrijft. Notities die bij een opdracht horen zijn bruikbaar; notities in het algemeen zijn een transcript dat niemand terugleest.
En scheid observeren van interpreteren met een echte pauze. De neiging om een worsteling weg te verklaren is het sterkst in de minuut nadat die gebeurt, meestal bij degene die dat scherm heeft ontworpen. Eerst verzamelen, later discussiëren, en dat discussiëren als groep in plaats van door wie het eerst praat.
Waar een sprint slecht in is
Om het evenwichtig te houden: de dingen waar sprints niet goed voor zijn.
Ze zijn slecht in stapsgewijze verbetering. Een flow die werkt en beter zou kunnen werken, heeft geen vijf mensen en een week nodig. Die heeft iemand nodig die kijkt waar mensen afhaken en drie wijzigingen live zet.
Ze zijn slecht in alles wat afhangt van gedrag op de lange termijn. Een week kan je vertellen of iemand een product begrijpt dat een gewoonte moet worden. Hij kan je niet vertellen of die persoon die gewoonte ook echt ontwikkelt.
Ze zijn slecht in consensus. Een sprint is een beslisinstrument dat werkt door snel te trechteren, en een groep die wil dat iedereen zich gehoord voelt, vecht de hele week tegen het format. Als het echte probleem is dat een team het oneens is, los dat dan eerst op, in een andere vergadering, met een andere opzet.
Twee manieren van falen die een naam verdienen
De sprint die bevestigt
Alles gaat goed, alle vijf de mensen slagen, de groep is verrukt. Vaker wel dan niet, denk ik, betekent dit dat het prototype het deel testte waar nooit twijfel over was. Een week die geen nee had kunnen opleveren, heeft geen vraag beantwoord; het was een demonstratie.
De sprint die een project wordt
De week eindigt zonder antwoord, dus wordt er nog een week ingepland, en daarna een derde. Zo tellen sprints niet bij elkaar op. De waarde kwam van de deadline; haal die weg en het format wordt een tragere versie van gewoon werk met slechtere hulpmiddelen. Als een week niet genoeg was, was de vraag te groot, en de oplossing is een kleinere vraag, niet meer weken.
Een versie van vier dagen
De versie uit het boekje duurt vijf dagen, zoals uitgewerkt in de design sprint die Jake Knapp bij Google Ventures ontwikkelde (opent in een nieuw tabblad) en beschreven in het boek Sprint dat hij schreef met John Zeratsky en Braden Kowitz. Ik doe er meestal vier. Maandag om in kaart te brengen en de vraag te kiezen. Dinsdag om te schetsen en te beslissen. Woensdag om te bouwen en beide aanbevelingen op te stellen. Donderdag om met vijf mensen te testen en de echte te schrijven. Vrijdag blijft bewust vrij, omdat het vervolggesprek meer waard is dan een vijfde sprintdag, en omdat een team dat net een zware week achter de rug heeft beter nadenkt met een dag ruimte dan zonder.
Het is nog steeds dezelfde methode, met de onderdelen die de waarde dragen beschermd: één ongemakkelijke vraag, degene die iets met het antwoord kan in de ruimte, een prototype waar niemand trots op is, en een afspraak die al in de agenda staat voor de week erna.