Als ik met een AI-agent bouw, maakt hij snel interface en vergeet hij mijn designbeslissingen van de ene op de andere dag. Hij grijpt naar een kleur waar het design geen plek voor heeft, draait een keuze in de indeling terug omdat die op een vergissing leek, en vraagt hoe een hoofdknop eruit moet zien terwijl dat maanden geleden al is beslist. Sluit het gesprek en de correctie van gisteren is weg. Dus ben ik gestopt met corrigeren en begonnen met opschrijven.
Een agent, als je er nog nooit een hebt gebruikt, is een AI-assistent waarmee je in gewone taal praat en die daarna de echte bestanden van een website of app voor je aanpast. Hij is snel en hij is kundig, en elk gesprek begint bij nul. Denk aan een heel snelle nieuwe collega die elke avond alles vergeet wat die heeft geleerd. Je legt elke ochtend dezelfde context opnieuw uit, context waar je al een keer voor hebt betaald.
Drie dingen die steeds misgingen
Alle drie zijn het designproblemen voordat het technische problemen zijn.
Hij vroeg naar dingen die het design al beantwoordde. "Moet deze knop blauw?" op een site die precies één kleur heeft voor dingen waar je op kunt drukken. Elke vraag is een kleine onderbreking, en samen kosten ze meer dan het werk zelf doen.
Hij draaide beslissingen terug waarvan hij niet wist dat het beslissingen waren. Een keuze wordt om een reden gemaakt, die reden bestaat alleen in mijn hoofd of in een gesprek dat inmiddels is gesloten, en zes weken later ziet een nieuw gesprek iets wat willekeurig lijkt en ruimt het op. Een keuze die willekeurig lijkt, is het eerste wat een nieuwkomer repareert.
En mijn feedback verdampte. Een correctie, een voorkeur, een "nee, niet zo" gold voor het gesprek waarin ik het gaf en nergens anders. Het volgende gesprek maakte dezelfde fout, omdat nergens stond dat ik het al had uitgesloten, of waarom.
Drie regels, allemaal over wanneer je vraagt
Volg standaard het design, vraag over smaak
Als het designsysteem de vraag al beantwoordt, gebruik dan dat antwoord en ga door. Een designsysteem is de gedeelde set kleuren, tekstgroottes, witruimte en bouwstenen waaruit een product is gemaakt, dus voor de meeste kleine vragen staat het antwoord er al in. Stop alleen voor een echte designkeuze zonder duidelijke winnaar, of voor alles wat niet ongedaan kan worden gemaakt.
Bewaar de vragen voor het eind
Open vragen gaan in één lijst aan het eind, niet midden in het werk. Als er vijf dingen onduidelijk waren, wil ik vijf dingen in één keer regelen, niet vijf keer apart worden onderbroken.
Ga ervan uit dat een vreemde keuze een beslissing was
Zoek uit waarom iets zo is voordat je het verandert omdat het vreemd lijkt. Zoek naar een notitie die het uitlegt voordat je aanneemt dat het een fout was. De redenering achter een design verdwijnt op het moment dat iemand die niet wist dat die er was, het vervangt.
Bij elkaar is het doel een agent die zich gedraagt als een collega die er lang genoeg is om te weten waarom dingen zijn zoals ze zijn.
Vier soorten notities
Beslissingen
Eén korte notitie voor elke keuze die niet vanzelf spreekt: welke opties er waren, welke won en waarom. Een latere wijziging krijgt een nieuwe notitie in plaats van de oude te herschrijven, zodat de redenering leesbaar blijft. Toepasselijk genoeg is de eerste notitie in dit systeem die over de invoering ervan.
Feedback
Mijn reactie gaat er woord voor woord in, voordat iemand haar interpreteert. Bij het interpreteren gaat de nuance verloren, en met de oorspronkelijke woorden vastgelegd kan een later gesprek de juiste les opnieuw afleiden, ook als de eerste lezing van mijn eigen feedback er een beetje naast zat.
Wat er veranderde
Eén regel voor elke wijziging die een bezoeker zou opmerken, geschreven op het moment zelf in plaats van achteraf gereconstrueerd.
Waar we gebleven waren
Voor werk dat meer dan één gesprek beslaat: wat af is, wat de volgende stap is, en genoeg context dat je bij het oppakken niet alles hoeft na te spelen wat ertoe heeft geleid.
Algemene smaak tegenover eigen smaak
Veel van wat een agent weet over goed interfacewerk komt uit instructies die andere mensen hebben geschreven en gedeeld: hoe je een scherm beoordeelt, hoe je een pagina toegankelijk maakt, hoe je er een indeelt. Het meeste daarvan is goed, en het gebruiken is een kortere weg die de moeite waard is. Maar het draagt de gewoontes van iemand anders mee, en het idee van iemand anders over hoe een product eruit moet zien.
Elk product maakt bewust een aantal andere keuzes. Volg het algemene advies letterlijk en je ontwerpt je eigen product langzaam om tot het gemiddelde van alle andere producten, één redelijk klinkend voorstel tegelijk.
Dus de volgorde staat op papier: mijn eigen regels gaan boven de geleende zodra de twee het oneens zijn. De geleende instructies blijven zoals ze zijn en worden alleen bewust bijgewerkt, en mijn correcties staan ernaast en winnen. Zonder vastgelegde volgorde verliest de huisstijl het door uitputting, omdat "zo doe je het meestal" een overtuigend argument is, ook als het over het product van een ander gaat.
Hoe het eruitziet als het werkt
Het duidelijkste bewijs dat ik heb, kwam van een middag die met opzet slecht ging.
Ik maakte met een agent diagrammen voor deze artikelen. De aanpak veranderde drie keer: tekeningen van een interface, toen de echte interface verkleind tot hij op de pagina paste, toen de echte interface die zichzelf herschikt voor de ruimte die hij krijgt. Elke wijziging kreeg een notitie, en elke nieuwe notitie verving de vorige in plaats van die te bewerken. Aan het eind waren er drie notities over dezelfde feature, waarvan twee fout.
Dat lijkt verspilling en het is het tegenovergestelde. De derde notitie kon precies zeggen waarom de tweede aanpak mislukte, omdat de tweede had opgeschreven waar die op gokte. Zonder dat was de derde poging een nieuwe gok geweest, en de waarschijnlijkste nieuwe gok is weer het eerste idee.
De andere helft is feedback woord voor woord vastleggen. Ik typte ooit, in mijn gebruikelijke mix van Nederlands en Engels, "building mini pc, en asked ai to render my house mogen weg", ruwweg "die twee mogen weg". De agent las het als "haal de afbeeldingen uit die twee artikelen". Ik bedoelde "haal die twee artikelen offline". Omdat mijn exacte zin was vastgelegd naast de manier waarop hij die las, was de fout zichtbaar zodra er een vraag over kwam, en het herstel kostte een minuut. Was alleen de interpretatie bewaard, dan had de notitie vol overtuiging de verkeerde vastgehouden.
Hetzelfde probleem als aan de designkant
Ik heb geschreven over de oordeelslaag: het deel van het werk dat bepaalt of iets juist is in plaats van alleen aannemelijk, wat een model niet zelf kan leveren. Dit is hetzelfde idee, toegepast op de manier van werken in plaats van op één resultaat. In plaats van elk resultaat met de hand te controleren, schreef ik het oordeel één keer op, zodat het standaard geldt. De agent heeft nog steeds een mens nodig die beslist. Hij heeft alleen minder herinneringen nodig aan wat die mens al besliste.