· 7 min lezen

AI-designtools onthouden het resultaat en vergeten de redenen

AI-tools voor design en code geven het resultaat een complete interface en de redenering erachter niets. Elke generatie bewaart het scherm en verliest waarom het er zo uitziet.

Elke AI-tool voor design en code die ik gebruik, is gebouwd rond het ding dat hij maakt. Het scherm krijgt een canvas, een stuk interface krijgt een preview, de code krijgt een weergave naast elkaar van wat er veranderd is. Het probleem dat het moest oplossen krijgt een tekstvak, en dat tekstvak scrolt weg. Er is in deze tools geen plek voor de briefing, voor de opties die zijn overwogen, voor de randvoorwaarde die niet kan wijken of voor de reden dat de vorige versie is weggegooid. Dus elke keer dat de tool iets nieuws genereert, is die kennis weg en blijft alleen het resultaat over.

Dat is een fout in de tools, geen gewoonte van de mensen die ze gebruiken. Je kunt zo gedisciplineerd zijn als je wilt in het eerst begrijpen van het probleem. Als de tool nergens kan bewaren wat je begreep, overleeft het de volgende ronde niet.

Het juiste argument, één stap te kort

Karri Saarinen bracht de designerskant van dit pleidooi naar voren in Output isn't design (opent in een nieuw tabblad). Hij leent het idee van Christopher Alexander dat design de zoektocht is naar de pasvorm tussen een vorm en zijn context, en stelt dat de nieuwe generatie tools design behandelt als het maken van interfaces, terwijl het moeilijke deel is het probleem goed genoeg te begrijpen om te weten wat er zou moeten bestaan. Zijn oordeel over producten die vooral door generatie zijn gebouwd, is precies: "The form is there. The fit is not." (De vorm is er. De pasvorm niet.)

Zijn antwoord gaat over de praktijk. Blijf dicht bij het probleem, werk visueel en met de hand, geef het denken tijd, want het begrip ontstaat terwijl je werkt. Ik denk dat dat klopt, en ik denk dat het één stap te vroeg stopt. Het begrip dat hij beschrijft moet ergens wonen als de sessie voorbij is, en de tools geven het geen adres. Een designer die alles doet wat Saarinen vraagt, verliest dat werk nog steeds aan het einde van de sessie, omdat de tool de vorm bewaart en de context weggooit.

Wat de buitenkant je vertelt

Je kunt de prioriteiten van een tool aflezen aan zijn interface. Kijk wat ruimte krijgt, wat bewaard wordt en wat een knop krijgt.

Het resultaat krijgt alle drie. Het is het grootste ding op het scherm, het wordt opgeslagen, in versies bewaard en kan geëxporteerd worden, en er is een knop om er nog een te maken. De redenering krijgt niets daarvan. Die woont in een chatkolom, als ze al ergens woont, als een doorlopend transcript dat nergens vastzit aan wat het heeft voortgebracht. Niets in het resultaat wijst terug naar de zin die het veroorzaakte. Niets in het transcript is gemarkeerd als besluit in plaats van als terloopse opmerking.

Opnieuw genereren is een verwijderknop met een mooiere naam

De meest veelzeggende knop is die waarmee je een nieuwe versie maakt. Druk erop en het vorige resultaat wordt vervangen. Het is niet afgewezen, want afwijzen vraagt om een reden, en de tool vraagt er nooit om. De volgende generatie heeft geen idee wat er mis was met de vorige, dus staat het haar vrij om ernaar terug te dwalen, en dat doet ze vaak.

Geschiedenis legt toestanden vast, geen redenen

Ongedaan maken en versiegeschiedenis houden grondig bij hoe het ding er bij elke stap uitzag. Ze bewaren niets over waarom het veranderde. Scrol terug door twintig versies van een scherm en je ziet de witruimte krimpen en de knop verschuiven, en je kunt niet zien welke van die stappen een besluit was en welke het model dat afdreef.

Elke randvoorwaarde is even zacht

Een prompt is platte tekst. "Gebruik onze kleuren", "houd het vriendelijk" en "dit bedrag mag nooit worden afgerond" komen binnen met hetzelfde gewicht, en niets in de interface laat je er één van markeren als onwrikbaar. Ik heb geschreven over het toetsen van resultaat aan de randvoorwaarde die niet kan wijken; de tools geven je geen manier om ze te vertellen welke dat is.

Dit is hetzelfde verlies dat ik beschreef bij de overdracht, waar een designbestand aankomt zonder de redenering erachter. Het verschil is dat een overdracht de redenering verliest tussen twee mensen. Een generatietool verliest haar tussen jou en jezelf, tien minuten later.

Waarom de tools er zo uitzien

Het resultaat is wat je in een demo laat zien. Een tool wordt beoordeeld in zijn eerste minuut, op hoe goed het eerste resultaat eruitziet, en een eerste resultaat heeft geen geschiedenis nodig. Redenering betaalt zich uit bij de twintigste generatie, in de tweede week, als er iemand nieuw bij komt, en geen enkele evaluatie reikt zo ver. Dus de buitenkant wordt gevormd rond wat er gemeten wordt, en wat later telt krijgt een tekstvak.

Daaronder zit een aanname: dat de prompt de briefing is. Dat is hij niet. Een prompt is een instructie voor één ronde. Een briefing is een vaste beschrijving van het probleem waar elke ronde aan getoetst moet worden. De eerste behandelen als de tweede is de reden dat een sessie die opende met een zorgvuldige beschrijving daar bij de tiende uitwisseling van is afgedreven. De beschrijving staat er nog, veertig berichten hoger, met niet meer gewicht dan alles wat sindsdien is gezegd.

Een tool die de redenering bewaarde

Hiervoor is geen nieuw soort model nodig. Er is een interface nodig die de redenering dezelfde status geeft als het resultaat. Concreet:

De briefing is een vastgezet object, niet het eerste bericht

Een paneel naast het canvas bevat het probleem, voor wie het is en wat klaar betekent. Het heeft versies en is aan te passen, en elke generatie draait tegen de huidige versie ervan in plaats van tegen wat er het laatst is getypt. Pas de briefing aan en de tool kan je laten zien welke resultaten tegen de oude zijn gemaakt.

Randvoorwaarden hebben een sterkte, en sommige zitten vast

Elke randvoorwaarde is een rij met een hardheid: vast, voorkeur of open. Vaste worden bij elk resultaat gecontroleerd, en een resultaat dat er één breekt wordt gemarkeerd voordat je het ziet, niet nadat je het live hebt gezet.

Afwijzen kost één zin

Een optie wegklikken zet hem op een plank met afwijzingen, met een verplichte regel als reden. De plank blijft zichtbaar en de generator leest hem. "Te vol voor iemand die voor het eerst betaalt" is iets wat een model bij de volgende ronde kan respecteren. Stil opnieuw genereren niet.

Besluiten hangen aan het element

Een optie accepteren legt vast waarom, en die vastlegging hangt aan het ding waarover besloten is. Selecteer een component en je ziet de besluiten erover, zoals een code-editor laat zien wie een regel het laatst heeft aangepast. Exporteer de component en de besluiten reizen mee de code in.

Geschiedenis is een boom, geen lange rol

Verlaten richtingen blijven staan als takken, gelabeld met waarom ze stopten. Teruggaan om een eerder idee te proberen wordt een stap op een kaart in plaats van een zoektocht door een transcript.

Elk hiervan is gewoon interfacewerk. Ze ontbreken omdat de tools zijn ontworpen rond een ander idee van wat het werk is.

Wat je in de tussentijd kunt doen

Omdat de tools geen plek hebben voor redenering, kun je er zelf een bouwen naast ze. Coding agents kunnen een set afspraken lezen voordat ze beginnen, een beslissingsverslag schrijven (een korte notitie van wat er gekozen is en waarom) voor elke keuze die niet vanzelf spreekt, en correcties woord voor woord bewaren voordat ze die interpreteren. Ik heb beschreven hoe zo'n systeem werkt en herhaal dat hier niet.

Wat voor dit betoog telt, is waar het woont: in platte tekstbestanden die bij de code bewaard worden, buiten elke tool die in gebruik is. Het afsprakenbestand is de vastgezette briefing. De beslissingsverslagen zijn de plank met afwijzingen. Het feedbacklog bevat de redenen waar een knop voor opnieuw genereren nooit om vraagt. Ik heb in tekst de helft van de interface nagebouwd die de tools hebben weggelaten.

Het werkt, en het is een noodoplossing. Het hangt ervan af dat iemand de bestanden eerlijk houdt, en het dekt alleen werk dat in code eindigt. Een scherm dat in een designtool is verkend en weggegooid, laat niets achter, omdat er nergens plek was om op te schrijven waarom.

De ontbrekende helft

De buitenkant van een tool is zijn betoog over wat het werk is. De tools van nu betogen dat het werk het gemaakte ding is, en ze zijn heel goed in dingen maken. Het werk waarvoor ik betaald word, is vooral het deel waar ze geen scherm voor hebben: weten wat het probleem is, wat er geprobeerd is en waarom het voor de hand liggende antwoord fout was.

De tools onthouden alles wat ik maakte en niets van wat ik besloot.