Een designsysteem is de gedeelde set onderdelen en stijlen waaruit een product is opgebouwd. Een goede manier om er een te beoordelen is niet kijken hoe de documentatie eruitziet, maar wat er gebeurt op de dag dat iemand besluit dat de merkkleur anders moet.
Een design token is een naam die het hele product gebruikt in plaats van een kale waarde. Niet "dit precieze blauw", maar "de kleur van het ding waar je op drukt". Elke knop, kaart en elk menu (designers noemen ze componenten) verwijst naar de naam, dus als je de waarde erachter verandert, verandert alles wat die naam gebruikt in één keer.
Als het antwoord op de dag van de rebranding is "we passen een paar waarden aan en alles beweegt mee", dan is het systeem goed gebouwd. Als het antwoord is "we openen vierhonderd componenten en zoeken elk blauw met de hand op", dan waren de tokens een lijst kleuren en geen systeem. Ik heb aan beide kanten van die dag gestaan, en het verschil was al lang beslist voordat de rebranding werd aangekondigd.
De fout is dingen vernoemen naar hoe ze eruitzien
Bijna elk tokensysteem begint op dezelfde manier. Iemand exporteert het kleurenpalet, geeft elke kleur een naam en levert het op. blue-500. grey-200. red-600. Het voelt als vooruitgang, omdat de kale kleurcodes uit de componenten verdwenen zijn.
Ze zijn niet verdwenen. Ze hebben een andere naam gekregen. blue-500 is nog steeds een beschrijving van een kleur, dus een component die deze naam gebruikt, zegt nog steeds "wees deze kleur" in plaats van "wees dit soort ding". Als het merk verandert, moet elk van die uitspraken door een mens worden gecontroleerd, omdat niets in de naam vastlegt waarom dat blauw gekozen is.
De oplossing is bekend en wordt toch vaak overgeslagen: zet er een laag tussen die de taak benoemt in plaats van het uiterlijk.
Drie lagen, en waar elke laag voor is
De opbouw die voor mij overeind is gebleven, ziet er zo uit.
De eerste laag is het kale palet. blue-500 woont hier en mag een beschrijving zijn, want meer is het niet. Niets in een component verwijst ooit rechtstreeks naar deze laag.
De tweede laag is semantisch, wat hier betekent: vernoemd naar een taak in plaats van naar een uiterlijk. color-action-primary, color-text-secondary, color-border-subtle. Die beschrijven rollen in de interface. Ze wijzen naar de eerste laag, en ze zijn het enige wat een component mag gebruiken.
De derde laag, die veel teams overslaan en waar ze later spijt van hebben, is de componentlaag: button-primary-background, card-border. Die bestaan zodat één component kan afwijken van de rest zonder dat iemand een kale waarde intypt of de hele semantische laag mee verandert.
De regel waardoor dit werkt is simpel en kent geen uitzonderingen: een component mag alleen naar de tweede en derde laag verwijzen. Op het moment dat een component naar blue-500 verwijst, wordt de tussenlaag omzeild zonder dat iets het laat zien, en daarom moet dit een automatische controle zijn die het weigert, geen beleefd verzoek in een review.
Wat in welke laag hoort
De regel die dit voor mij consistent heeft gehouden: een token gaat een laag omhoog op het moment dat een tweede ding het om een andere reden wil.
blue-500 is een kale waarde, omdat niemand er iets mee bedoelt.
color-action-primary is semantisch, omdat een dozijn componenten "de kleur van
het ding waar je op drukt" willen, en ze willen allemaal dat die samen verandert.
button-primary-background is een componenttoken, omdat de knop, en alleen de
knop, daar misschien van moet afwijken.
De fout in de andere richting bestaat ook. Een team dat de componentlaag te vroeg
opent, eindigt met card-title-color, panel-title-color en
modal-title-color, die allemaal naar hetzelfde semantische token wijzen, en elk
daarvan is een toekomstige wijziging die drie keer gedaan moet worden. Als er nog
nooit iets hoefde af te wijken, is het componenttoken speculatief en hoort het nog
niet te bestaan.
De donkere modus is de generale repetitie voor de rebranding
Het nuttigste aan een tweede thema is niet het thema. Het is dat je erdoor elke plek vindt waar uiterlijk en bedoeling door elkaar zijn gehaald, maanden voordat een rebranding ze voor je had gevonden.
Een token met de naam grey-100, gebruikt als achtergrond van een kaart, laat het probleem meteen zien, want in de donkere modus is de achtergrond van de kaart niet grey-100 en dat wordt hij ook nooit. Een token met de naam surface-raised blijft werken, omdat de naam de taak beschreef.
Als je wilt weten of je tokensysteem een rebranding overleeft en er staat er geen op de planning, bouw dan het tweede thema. Elk lastig geval dat je tegenkomt, is een geval waar de rebranding ook op was gestuit.
Het thema is niet de enige as
Zodra er een tweede thema is, ontdekken teams meestal een derde as waar ze niet op
hadden gerekend: dichtheid, of merk, of platform. De neiging is om de tokennamen te
vermenigvuldigen, en daar begint een systeem onbeheersbaar te worden.
color-surface-raised-dark-compact is een teken dat de naamgeving niet meer werkt.
De opbouw die wel meegroeit, is dat de namen vast blijven en de
waarden per context worden gewisseld. Eén set semantische namen, meerdere sets waarden,
voor de hele pagina tegelijk omgeschakeld. Elke component blijft naar
surface-raised verwijzen en weet nooit in welke context hij op dat moment zit. Een
vierde context toevoegen is dan een nieuwe set waarden in plaats van alles hernoemen.
Tokens die verhoudingen beschrijven, niet alleen waarden
De systemen die het langst meegaan, leggen meer vast dan kleur. Ze leggen de verhoudingen vast die een designer anders zou moeten onthouden.
Witruimte is het duidelijkste voorbeeld. Een schaal van space-1 tot en met space-12 is prima, maar de echte waarde komt van een klein aantal benoemde bedoelingen daarbovenop: de ruimte binnen een kaart, de ruimte tussen kaarten, de marge van de pagina. Die drie veranderen tijdens een redesign samen, op een manier die een gewone schaal niet kan uitdrukken.
Voor typografie geldt hetzelfde. Een systeem dat font-size-16 aanbiedt, nodigt iedereen uit om zelf te bepalen wat zestien pixels verdient. Een systeem dat text-body, text-caption, text-card-title aanbiedt, maakt die afweging één keer. Het betekent ook dat een wijziging van de tekstgroottes een wijziging van drie definities is in plaats van een zoektocht door elk scherm.
Contrast hoort in de tokens
Het paar dat het vaakst uit elkaar wordt gehaald, is tekst en achtergrond. Een tokenbestand waarmee iemand text-tertiary op surface-accent kan zetten zonder te merken dat het resultaat voor veel mensen te bleek is om te lezen, heeft een van de belangrijkste beperkingen buiten het systeem gelaten.
Het praktische antwoord is de paren te definiëren, niet alleen de waarden. Een achtergrondtoken dat zijn eigen toegestane tekstkleuren meedraagt, maakt de leesbare combinatie de makkelijke, en de onleesbare lastig om uit te drukken. Het is een kleine hoeveelheid extra structuur die een hele categorie reviewopmerkingen wegneemt.
Beweging, hoeken en schaduwen
De timing van animaties verdient dezelfde naamgeving naar bedoeling als kleur, om redenen die ik heb uitgelegd in wanneer animatie helpt, en wanneer die in de weg zit. Datzelfde geldt voor afgeronde hoeken en schaduwen: geen van beide is expressief genoeg om per component een beslissing waard te zijn, en allebei zijn ze het soort ding dat een rebranding in één keer verandert.
Waar tokensystemen echt breken
In mijn ervaring zit het falen zelden in het tokenbestand. Het zit in alles eromheen.
Design en code groeien uit elkaar
De designtool en de code hebben elk hun eigen kopie van de tokens, en die komen overeen op de dag dat iemand ze synchroniseert. Zes weken later voegt iemand op de ene plek een kleur toe en op de andere niet. Een designer geeft een kleur op die in de code niet bestaat, een engineer benadert hem, en de benadering gaat live.
Van de vijf manieren van falen hier is dit degene waar ik echte engineeringtijd aan zou besteden. De andere zijn een kwestie van discipline; deze is structureel, en discipline lost hem niet op. Eén bron die beide genereert, is de enige versie die ik heb zien standhouden, en in welke richting die genereert, doet er veel minder toe dan dat er precies één is. Van de designtool naar de code, andersom, of één neutraal bestand dat beide voedt: alle drie zijn beter dan twee met de hand bijgehouden lijsten die er hetzelfde uitzien.
De namen leggen een rangorde vast die verandert
color-primary en color-secondary klinken duurzaam, totdat het merk besluit dat de secundaire kleur nu degene is die mensen moeten opmerken. Namen die een rol in de interface beschrijven, overleven dat. Namen die een rang beschrijven niet.
Er is geen manier om een token uit te faseren
Een token uitfaseren betekent het markeren als iets wat gaat verdwijnen, zodat mensen het niet meer gebruiken voordat het wordt verwijderd. Een token dat verkeerd bleek te zijn, kun je niet zomaar verwijderen, omdat veertig componenten het gebruiken, dus blijft het staan. Zonder een manier om een naam met pensioen te sturen, met een echte deadline, wordt een tokenbestand alleen maar groter, en na twee jaar weet niemand meer welke helft actueel is.
Niemand is eigenaar
Het meest voorkomende einde. Het systeem werd gebouwd tijdens een project, het project ging live, en degene die het begreep vertrok. Tokens zijn gedeeld fundament, en fundament zonder eigenaar raakt verouderd zonder dat iemand het merkt, tot de dag dat iemand het nodig heeft en het moet werken.
Een gat in de schaal faalt geruisloos
Deze kostte me onlangs een middag. Een witruimteschaal liep 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 12, zonder 9, om heel goede redenen die niemand had opgeschreven. Een nieuwe component vroeg om stap 9. Niets waarschuwt je als je om een stap vraagt die niet bestaat: het verzoek wordt stilletjes genegeerd, en het element eindigt zonder enige breedte. Er kwam geen foutmelding, niets sloeg alarm, het element was er gewoon niet.
De les is niet "definieer elk getal". Het is dat een schaal met een gat erin wie er daarna komt laat struikelen, en de goedkope oplossing is een regel commentaar in het tokenbestand die zegt welke stappen niet bestaan en waarom. Een schaal vertelt mensen waar ze om kunnen vragen, en de gaten horen daarbij.
Hoe de dag van de rebranding eruitziet als het goed gaat
De laatste die ik meemaakte, kostte zo'n anderhalve dag echt werk. Het palet veranderde, drie semantische tokens werden naar nieuwe waarden gewezen, twee componenten bevatten echt merkspecifieke beslissingen waar een mens naar moest kijken, en de rest bewoog vanzelf mee.
Dat het anderhalve dag duurde, kwam niet doordat het tokensysteem slim was. Het kwam doordat de automatische controle twee jaar lang iedereen had tegengehouden die een kale kleurcode in een component wilde zetten. Dat maakte het verschil. De structuur doet er minder toe dan het feit dat niets hem mocht omzeilen.
Als je er nu een opzet, is het nuttigste wat je op dag één kunt doen niet het naamgevingsschema. Het is de regel die het naamgevingsschema verplicht maakt, en de afspraak dat die regel blijft gelden, ook als een deadline dichtbij komt. Elk tokensysteem dat ik heb zien falen, faalde precies op dat moment.